Pałac - choć wygląda jak gotycki zamek. Nie miał pełnić funkcji obronnych. Nie po to wzniesiono go w latach czterdziestych XIX wieku (i w latach pięćdziesiątych, ponieważ prace budowlane przerwano na parę lat). Fundatorka i zleceniodawczyni - Maria Luiza Orańska nigdy w nim nie spędziła dłuższego czasu. A to z powodu ciążącego na niej wyroku nie pozwalającego jej na dłuższy pobyt na terenie Prus (za granicą pruską wzniosła kolejny pałac by nie mieć daleko do Kamieńca Ząbkowickiego). Istnieje szlak turystyczny prowadzący śladami Marii Luizy. A pałac w Kamieńcu Ząbkowickim oficjalnie oddano do użytku dopiero w 1872 roku łącząc to zdarzenie z obchodami zwycięstwa Prus nad Francją. Rok później Maria Luiza przekazała pałac jednemu ze swych synów - Albrechtowi von Hohenzollern.
Zamek w Otmuchowie powstał w wieku XIII na wzgórzu zajmowanym wcześniej przez gród. Miasto rozwijało się na południe od wzgórza i w XIV wieku lokowano je na prawie flamandzkim. Pierwszy zamek, należący do biskupów wrocławskich zniszczyły wojska Henryka IV Probusa. Jeszcze w tym samym wieku został odbudowany przez biskupa Przesława z Pogorzeli. W wieku XV zamek był najpierw zdobyty przez husytów, a następnie był rozbudowywany. Zyskał wschodnie skrzydło. Dalsza rozbudowa to już wiek XVI. Powstała wtedy budowla renesansowa, czteroskrzydłowa z wewnętrznym dziedzińcem. W wieku XVII biskup Karol Ferdynand Waza zamek odnowił ale jego dzieło zostało wkrótce zniszczone przez wojska szwedzkie. Prawdopodobnie po tych zniszczeniach dokonano odbudowy skoro w 1741 roku (wojna śląska) twierdza została zdobyta przez wojska pruskie i od tego momentu pisze się o pozostawaniu budowli w stanie niszczejącej ruiny. W tym stanie dotrwała do sekularyzacji dóbr biskupów wrocławskich w 1810 roku. W roku 1820 od państwa otrzymała ruinę rodzina von Humboldt.
Wieś Šilheřovice ma rodowód średniowieczny. Wzmiankowana jest w dokumentach już w wieku XIV. Powstała przy szlaku handlowym przebiegającym tędy z południa na północ Europy. Pałac w Šilheřovicach wybudowano na początku wieku XIX dla Jana Fryderyka von Eichendorffa. W miejscu jego powstania znajdował się wcześniej zamek powstały prawdopodobnie na przełomie wieków XVI i XVII.
Okszów jest małą osadą sąsiadującą z Chełmem. Pierwsze wzmianki o dworze tu pobudowanym pochodzą z XVIII wieku. Do dnia dzisiejszego nie zmieniła się tylko lokalizacja budynku. Sam budynek był zaś gruntownie przebudowywany. Otacza go park powstały w XIX wieku. Zarówno dwór jak i park należą do szkoły rolniczej w Okszowie.
Wieś Stryjno w okresie od XV w. do lat trzydziestych wieku XIX należała do rodziny Stryjeńskich. Pierwsze informacje o drewnianym dworze pochodzą z wieku XVI. Dwór murowany wzniesiony został w drugiej połowie wieku XVIII. Budowa ta wiązana jest z osobą Zygmunta (lub Pawła) Stryjeńskiego. Budowla utrzymana była w stylu barokowym. O. 1880 roku dwór przebudowano w stylu neobarokowym. Autorem projektu przebudowy był architekt Kornel Gabrielski. Kolejna modernizacja nastąpiła po roku 1922 wg projektu architekta Idzikowskiego. Dwór w tym czasie należał do Mieczysława Dołęgi Szczepańskiego.
Dwór z końca XIX wieku. Choć znajduje się pod opieką Konserwatora Zabytków nie jest do Rejestru Zabytków wpisany. Nie ma szczęścia do publikacji, a i jego przyszłość raczej nie wygląda najlepiej.
Dwór powstał w latach 1905 - 1907. Zaprojektowany przez Tadeusza Stryjeńskiego na zlecenie barona Göetza Okocimskiego. Dwór przeznaczono na siedzibę administracji majątku. Administratorem był Stefan Trzeciak. Założenie przewidywało dużą funkcjonalność dworu i brak upiększeń.
Opoczno lokowano na prawie średzkim w okolicach przełomu wieków XIII i XIV. Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1284 roku. Jednak rozwój miasta jako takiego rozpoczyna się za panowania Kazimierza Wielkiego. To on poszerzył obszar miasta i nadał mu prawa magdeburskie. Powiększone miasto otoczono umocnieniami, a ich częścią stał się zamek królewski. W murach miejskich znajdowały się dwie bramy: Łowicka i Dolna. W 1599 król Zygmunt III Waza pozwolił na wybudowanie trzeciej bramy, od strony Krakowskiego Przedmieścia. Brama ta powstała w murach opustoszałego już od jakiegoś czasu zamku. Dziedziniec zamkowy stał się ulicą. W wieku XVII, jak wiele innych warowni na terenie Polski, zamek został zniszczony przez najeźdźców. Po tych zdarzeniach budowlę częściowo odbudowano. Nadal wykorzystywano wieżę zamkową, która już w 1620 roku pozbawiona była schodów - w wieku XVIII jeszcze służyła jako więzienie. W 1820 roku sporządzono plan zabudowy dawnego zamku, a 4 lata później na części starych fundamentów wzniesiono całkiem nową budowlę nie nawiązującą do architektury dawnego zamku. Dalsza przebudowa w okresie międzywojennym upodobniła nowy budynek do budowli obronnej. Wciąż jednak od strony Radomia wjeżdżało się przez bramę powstałą po 1599 roku. Zmienili to okupanci niemieccy podczas II wojny światowej. Drogę do Radomia przeprowadzili obok dawnej bramy burząc w tym celu całe skrzydło tej nowej budowli powstałej na fundamentach dawnego zamku. Jak wyglądał dawny zamek w Opocznie? Nie wiadomo. Jednak pozostała do dziś część budowli powstałej po 1874 roku i przebudowanej w okresie międzywojennym jest dziś siedzibą Muzeum Regionalnego i w wielu publikacjach nazywana jest "zamkiem miejskim".
Inicjatywa wzniesienia pałacu w Bodaczowie należała do Teresy Zamoyskiej. Realizacją tego pomysłu zajął się jej mąż Tomasz-Antoni. Rozpocząć musiał od zakupu Bodaczowa od zamojskich franciszkanów. Do projektowania zatrudniono Andrzeja Bema, Jerzego de Kawe i samego ordynata, który studiował wcześniej architekturę. Pracami budowlanymi kierował Jan Columbani. Pałac miał być letnią rezydencją lub też jak podają inne źródła - siedzibą następcy ordynata. Od imienia następcy VII ordynata - Klemensa pochodzi nazwa osady w której pałac wzniesiono. Choć na miejscu można się przekonać, że to nie do końca wygląda tak jak napisano. Do pałacu jest bowiem najbliżej z Bodaczowa. Klemensów natomiast jest dziś dzielnicą Szczebrzeszyna. Jadąc do pałacu mija się Zakłady Tłuszczowe w Bodaczowie (sąsiadują z parkiem).
Ostatnie odpowiedzi